SELBİ TEREGİ

Doğğan yerim Yeniköy, Çatırdağnıñ etegi,
İç de ketmey aqlımdan çoqraqları, çeçegi.
Baar kelse köy etrafı gülbahçağa aylana,
Yazda pişken meyvalarğa baqıp erkes suqlana.

Bir kün babam alıp keldi birqaç selbi fidanı,
Azbarımız köşesine oturttı fidanlarnı.
Soñ çağırıp maña ayttı: “Dört balama dört terek,
Alla berse tamır atar, yeşillenir dört terek.

Men körerim ya da körmem, selbilerniñ öskenin,
Balalarımnıñ dörtisi de körer boyğa yetkenin.”
Babam cenkte elâq oldı, bizni ise sürdiler,
Uzaqlarğa, ğurbetlikke. Yanğız qaldı selbiler.

Yol açılıp qaytıp keldim, sürgünlikten evime,
Közyaşımnı zornen tutıp baqıp qaldım selbige.
Çatırdağga boyu yetken, quvetleşken, yetilgen,
Aman kelip quçaqladım, tıpqı babam elinden.

Pıtaqların yavaş sıqam, yapraqların sıypaymañ,
Dertlerimni oña aytıp ökür-ökür cılayman.
Dört selbiden biri qalğan, üç tanesi quruğan,
Qardaşlarım ölgenini Alla taalâ tuydırğan.

Aqşam-saba men kelemen, turam selbi qatında.
Duva etip men tiliymen, ömür ber dep Alladan.
Anam öldi, babam öldi bu yalancı dünyada,
Körmey öldi bu künlerni üç qardaşım uzaqta.

Nesliñ babam, qurumadı; qaldı senden bir bala,
Selbi terek qurumadı, daa turar inşalla.
Babaterek etrafında fidanlar tal atacaq,
Üç torunıñ babaköyde selbiler oturtacaq.